۱۶ مهر ۱۳۹۸
مهر ۱۶, ۱۳۹۸

تنگی کانال کمری

مهر ۱۶, ۱۳۹۸ ۰ دیدگاه

تنگی کانال کمری

به طور کلی تنگی کانال کمری ، ناشی از رشد استخوان و سایر بافت ها به داخل کانال نخاع کمری و پیر شدن دیسک بین مهره ای می باشد و در حقیقت جزئی از فرآیند پیری تلقی می گردد. بنابراین می توان گفت که تنگی کانال کمری یکی از رایج ترین علل کمر درد در دوران سالخوردگی و میانسالی به شمار می رود. ( جراح مغز و اعصاب )

لازم به ذکر است که این بیماری در میان آقایان و بانوان به میزان یکسانی شایع است ، اما غالبا در خانم ها با علائم بیشتری همراه است و از این رو تنگی کانال کمری در خانم ها نیاز بیشتری نیز به درمان دارد.

چه مشکلاتی در اثر تنگی کانال کمری رخ می دهد ؟

همانطور که گفتیم پیدایش بیماری تنگی کانال کمری توام با آغاز فرآیند پیری و پیر شدن دیسک بین مهره ای می باشد ، چرا که دیسک بین مهره ای در اثر افزایش سن ، دچار فقدان آب شده و کوچک و چروک می گردد و بنابراین شاهد کاهش ارتفاع دیسک خواهیم بود.

در پی این مسئله ، مهره ها به هم نزدیک تر می شوند و در نتیجه دو مشکل را به دنبال خواهند داشت که عبارتند از :

تنگی دهانه یا حفره ای که مابین دو مهره مجاور هم قرار دارد و همچنین تنگی حفره ای که در طرفین آن ها واقع شده است.

توجه داشته باشید که این حفره ها محلی جهت خارج شدن ریشه های عصبی از نخاع می باشند و با این اتفاق تحت فشار قرار می گیرند.

آرتروز و ساییدگی مفصل به دلیل فشار بیشتری که به مفاصل بین مهره ها در اثر نزدیک تر شدن مهره ها به هم به رخ می دهد.

لازم به ذکر است که در اثر ساییدگی مفصل ، مفصل شروع به ساخت استخوان های اضافه در اطراف خود می کند ، بعلاوه لیگامان های نواحی اطراف مفصل نیز کلفت تر خواهند شد و از این رو استخوان های اضافه و لیگامان های کلفت سبب تنگ تر شدن کانال نخاع کمری و دهانه بین مهره ای می شوند.

کلیه عوامل فوق ، منجر به افزایش فشار وارده بر روی ریشه های عصبی در حال خروج از نخاع می شوند.

ذکر این نکته بسیار حائز اهمیت است که کانال نخاعی در برخی افراد به صورت مادرزادی تنگ می باشد و چنین حالتی در میان آقایان بیشتر مشهود است و علائم آن نیز غالبا در سنین ۳۰ ال ۵۰ سال نمود می یابد.

علائم تنگی کانال کمری

عدم توانایی در ایستادن
عدم توانایی در راه رفتن
ضعف عضلات ساق پا و ران
احساس گز گز شدن یا سوزن سوزن شدن در نواحی ساق پا ، ران و باسن
احساس درد یا گاها بی حسی در ناحیه کمر ، باسن و اندام های تحتانی در اثر راه رفتن یا ایستادن

لازم به ذکر است که این دردها در هنگام خم شدن به سمت جلو و همچنین نشستن کاهش می یابند ، زیرا فضای بین مهره ای یا همان حفره ای که ذکر نمودیم در هنگام نشستن و خم شدن به جلو باز تر می شود و در نتیجه عصب تحت فشار کمتری قرار می گیرد ، لذا از علائم بیماری در چنین حالتی کاسته می شود.

تشخیص تنگی کانال کمری

جهت تشخیص این بیماری ، به جز معاینات فیزیکی که توسط پزشک متخصص صورت می گیرد از تکنیک های ام آر آی و پرتونگاری نیز به منظور تعیین وسعت تنگی کانال کمری استفاده می گردد.
درمان تنگی کانال کمری

جهت درمان تنگی کانال کمری ، هم متدهای غیرجراحی و هم متدهای جراحی مورد استفاده قرار می گیرند.

درمان های غیرجراحی تنگی کانال کمری عبارتند از :

فیزیوتراپی
کشش ستون مهره
طب سوزنی
مانیپولاسیون
دارو های ضد التهاب
تزریق کورتیکوستروئید

درمان جراحی تنگی کانال کمری چیست ؟

در افرادی که به شیوه های درمانی غیرجراحی پاسخ نمی دهند و علائم این بیماری منجر به ایجاد اختلال در زندگی آن ها شده است راه حل بعدی درمان ، دکومپرسیون کانال نخاع کمری و جراحی خواهد بود.

اگرچه به کمک این درمان ها نمی توان فضای مورد نیاز برای عصب را بیشتر کرد ، اما اکثریت بیماران توسط این درمان ها به احساس راحتی بیشتری دست می یابند.

غالبا از درد اندام های تحتانی می کاهد و کاهش درد کمر را نمی توان از آن انتظار داشت ، بنابراین در افراد مبتلا به تنگی کانال کمری امکان دارد نتوان به طور کامل درد را برطرف کرده و مشکلات ناشی از ایجاد فشار به اعصاب را از بین برد.

لازم به ذکر است که به طور کلی ، حدودا ۸۰ درصد از بیماران از انجام جراحی تنگی کانال کمری به نتایج مطلوبی دست یافته اند.